Barry speelt buiten....

 

In de stad woonde een jongetje,hij was nog niet zo oud.

4jaar was hij .
Hij was erg pienter,alleen kon hij de letter R nog niet goed uitspreken,daar maakte hij een L van.
Als hij nog een stukje ouder was,zou dat vanzelf wel overgaan.
Hij wilde graag buiten spelen maar zijn moeder vond dat toch wel een beetje gevaarlijk.
Er kwamen veel auto`s door de straat .
Dat vond zijn moeder niet prettig.

Op een dag was het lekker weer en hij stond voor het raam naar buiten te kijken.

Zijn grotere broer Michel was op het schoolpleintje voor de deur aan het voetballen met andere jongens uit de straat.

;Mam mag ik ook naar buiten?vroeg hij

Moeder keek hem eens aan en zei dat het toch wel druk in de straat was en dat hij misschien niet zou opletten als hij aan het spelen was.

Ik blijf echt op het pleintje, mag het?

Vooruit dan maar" zei moeder,  Ik breng je naar de overkant en je moet op het schoolpleintje blijven"

Hoi,hoi,hoi" zei Barry

Hij trok zijn schoenen aan en zijn jasje en stond al bij de deur.
Moeder bracht hem naar de overkant en zei nog eens dat hij goed moest opletten.
Barry liep naar zijn grotere broer.

Ha Michel, ik mag ook naar buiten,goed h!"

Ja joh" zei Michel en hij riep tegen de andere jongens
Dit is mijn broertje ,hij mag ook meedoen"

Ja natuurlijk" riepen ze en kwamen naar ze toe lopen.

Hallo ,hoe heet je?" vroeg er een.

Vol trots zei Barry

'Ik heet Bally" zei hij.

De jongens begonnen te lachen,

'Hahaha" riepen ze "Hij heet Bally"

'Nee"zei Barry; Ik heet Bally"

Nu moesten ze helemaal lachen.

'Hahaha, nu zegt hij het weer."

Barry vond het nu niet grappig meer. Hij stampte op de grond en riep heel hard

'Ik heet geen Bally, ik heet Bally"

De jongens gierde van het lachen, ze vonden het zo leuk dat hij de R niet kon zeggen.
En ze vonden Barry best aardig.

Michel zei;Nu niet meer plagen hoor,hij kan alleen de R niet zo goed zeggen omdat hij nog zo klein is"

'Ja dat snappen we wel"zei een van de andere jongens;
"Maar het is zo leuk dat hij daar een L van maakt"

Nu begreep Barry ook dat de jongens het grappig vonden en dat ze hem niet aan het plagen waren.

Nog lachend gooide ze de bal naar Barry toe

'Kom op we gaan voetballen"zei een van de jongens.

Barry holde achter de bal aan en schopte hem naar Michel,die kon hem niet pakken en de jongens juichtte.

'Goed zo,Barry",dat hebben we net nodig"

Barry holde zo hard als zijn kleine beentjes het konden .

Zo ging het een tijdje door.
Ze hadden veel plezier en de tijd ging vlug.

Daar riep de moeder van Barry en Michel dat ze moesten eten.

'Komen jullie na het eten weer?''vroeg een van de jongens.

'Ja,natuurlijk''zei Michel.

'Wat ga je eten Barry?'' vroegen ze.

'Ik ga blood eten'' zei hij.

De jongens begonnen weer te lachen

'Hij eet blood''
Ze rolde op de grond van de pret en de tranen liepen over hun wangen van het lachen.

'Hij eet blood, hij eet blood'' gierde ze.

Barry had nu wel in de gaten dat ze hem niet uitlachtte  en gooide er nog een schepje bovenop,

'Ik eet altijd blood'' glunderde hij.

'Dat zal een gek gezicht wezen''

'Ja en Michel eet ook blood en mama ook"

Dat wilde hij nog even kwijt.

'Ja hoor'' zei Michel en pakte hem bij zijn hand

'We gaan nu eten en komen straks weer''

'Ok tot straks en neem Bally ook mee, daar kunnen we mee lachen''

Ze zwaaide  naar Barry en gingen ook naar huis om te eten.
En straks gingen ze weer spelen en ze hoopte dat de kleine Barry ook weer buiten mocht spelen,want ze vonden het een grappig ventje.